Ostatnie rozdanie.

To już naprawdę ostatni post na tym blogu. Już więcej nigdy tutaj nie napiszę.
Czułam jednak, nadal czuję, że muszę tutaj napisać. Muszę, bo chcę, by to było (w pewnym sensie) rozliczenie się z przeszłością, które powinno było mieć miejsce jakiś czas tamu. Mniej więcej dwa lata.

A więc (tak, wiem, że się nie zaczyna zdania od "a więc") czas napisać tu kilka zdań. Płynących prosto z serducha (tak, mam serce ;) może z drobnymi dysfunkcjami, ale działa(!)). Płynących prosto z serducha, prosto do was.

Może zacznę od ciebie mała p. Zorientowałam się troszkę w twojej sytuacji i zauważyłam, że sypie ci się trochę życie i to nie przeze mnie(!), zauważyłaś, że to już nie moja wina? Ciekawe na kogo teraz będziesz zrzucać winę, że ci nie pyka w związku. Może na siebie? Nie, to do ciebie byłoby niepodobne, chyba że... zmądrzałaś...(sic!)? Nope, nie wierzę w cuda. Powiem ci coś jeszcze, w tajemnicy.. uwaga: wtedy też nic nie było z mojej winy(!), a przez ciebie nawet przez chwilę miałam wyrzuty sumienia... haha. Tak to jest, gdy człowiek nie wierzy w swoją wartość, jest zbyt naiwny, ma za dobre serce (tak, bo oprócz tego, że je mam, to jeszcze NIESTETY jest dobre (sic!)) i myśli, że wszelkie zło tego świata jest z jego winy. Toż to dopiero jest chore. Uf, jak dobrze, że wreszcie przejrzałam (choć w części) na oczy. Skończę już mój monolog skierowany do twojej osoby, bo jeszcze się poczujesz zbyt ważna, a to byłoby błędne.

Teraz do was, moi (drodzy, kochani,najlepsi) PSEUDOprzyjaciele. Byliście ZAWSZE, owszem, ZAWSZE, ale gdy COŚ CHCIELIŚCIE. Gdy WY POTRZEBOWALIŚCIE POMOCY, to k*rwa od razu wiedzieliście jak mnie znaleźć. Hyhy. Nawet nie wiem co wam powiedzieć i jak was określić. Egoiści i hipokryci, tacy młodzi a tak zepsuci. Zapatrzeni w siebie, w swoje (och, jakie wielkie) problemy! No k*rwa. Nóż mi się nie raz w kieszeni rozkładał, gdy was słuchałam. No ale Aga to Aga, Aga zawsze pomoże, bo Aga wie k*rwa co to znaczy słowo PRZYJAŹŃ(!). A wam, drogie dzieci, w główkach się coś p*pierdoliło. Jest źle: "biegnijmy do Aggiiii, jaaaaj, Aga nam pomoże". Jest dobrze:" na ch*j nam Agaaa! przecież już nie mamy problemów, chodźmy na kawę ją poobgadywać! jaaaj" przecież się nie obrazi? Przecież nie będzie jej smutno. Przecież ona sobie świetnie radzi. Przecież ona nie pije kawy, to po co ma iść. Przecież nie pije alkoholu, to po co ona nam? Przecież ona zawsze woli siedzieć w domu. Przecież... no właśnie, wszyscy myślicie, że wiece lepiej co ja lubię robic, co czuję, jaka jestem, co myślę i co mi potrzeba (sic!)... Hahaha.
Wasza pewność siebie was kiedyś zgubi. Jak mi jest k*rwa was żal, kochane dzieci zgrywające dorosłych. Wasze ego sięga chyba zenitu, uważajcie, bo kiedyś was k*rwa rozerwie(!).

Teraz do reszty (już) nicnieznaczącego dla mnie społeczeństwa (i w sumie do tych wyżej też). Doskonale wiem, że życzyliście mi jak najgorzej (może nie zawsze i nie wszyscy, ale zdecydowana większość). Niestety wasze życzenia pewnie nieraz się spełniły i jeszcze niestety się spełnią, ale ja wam udowodnię, to kim jestem, co potrafię i co jestem warta. Nie będę się przez was czuć jak nic nie warte ścierwo, tak jak się czułam. Jakbym była nikim. A właśnie, że K*RWA JESTEM KIMŚ. I to na wasze nieszczęście, nawet kimś trochę wartościowym(!). Naprawiłam swoją zniszczoną samoocenę, swój zniszczony świat wewnętrzny i monolog myśli. Wskrzesiłam swoje pogrzebane nadzieje, marzenia i mam zamiar (sic!) wbrew waszym życzeniom(SIC!!) je spełnić! (No k*rwa, teraz to oszalałam pewnie, co?). Uwaga, bo doznacie szoku: jestem SZCZĘŚLIWA i mam zamiar być DALEJ SZCZĘŚLIWA. Uwaga x2: mam zamiar być LEKARZEM! i pomagać innym. Dawać z siebie wszystko. Ale wolę pomagać naprawdę potrzebującym, którymi będą moi pacjenci, niż pseudoprzyjaciołom.

Choć mi się przez was żyć odechciewało, to teraz czuję się SZCZĘŚLIWA.
Mam Wspaniałego Chłopaka, i Przyjaciółkę, która jest ze mną od dziecięcych lat. To są Moje Skarby, Moi Prawdziwi Przyjaciele, którzy mnie nie oceniają, nie zawodzą, nie opuszczają i znoszą. Zawsze są przy mnie i wiem, że mogę na Nich liczyć. Byłam głupia, że nie doceniałam tego co mam. Byłam ślepcem, ale już widzę. Już nie jestem. Byłam głucha, ale już słyszę. Wszystko słyszę.

Zdradzić wam sekret?
Przez ludzi takich jak wy (kiedyś i przeze mnie, bo chyba niestety byłam do was podobna przez pewnie okres w moim życiu, czego się cholernie brzydzę) świat wydaje się być jedną wielką świnią. Ale przecież świat jest piękny, tylko wy jesteście...<cenzura>... jacy jesteście. Wy niszczycie innych. Mam nadzieję, że kiedyś obudzicie się całkiem sami, że obudzicie się z przysłowiowym ręką w nocniku i ja już wtedy, nie będę nad wami płakać. :)

Dwoje z was zniszczyło moje jedno, ważne dla mnie marzenie, w zarodku. Dwoje osób, które uważałam wówczas za przyjaciół, zniszczyło moje marzenie. A ja byłam tak głupia, że wam na to pozwoliłam (sic!). Planów na życie mi nie zniszczycie. Nie zniszczycie już nigdy mnie, odbudowanej po raz setny od nowa, po okresie wewnętrznej wegetacji. NIGDY już mi nic nie zniszczycie.
A ja będę SZCZĘŚLIWA. Wbrew wam. Będę tańczyć w deszczu, śmiać się w świetle księżyca, biegać po śniegu jak dziecko. Uśmiechać się do świata. Prawdziwym uśmiechem. Szczerym, takim z uśmiechającymi się oczami.

Droga, którą wybrałam, jest ciężka. Nieraz będę musiała się podnosić, po wszelkich upadkach. Znów znajda się ludzie, którzy będą rzucać mi kłody pod nogi. Ale się nie dam. Nie będzie tak, że się poddam w połowie drogi lub na finiszu. Już nie. Mam swój cel i chce go zrealizować. Ba! ja go zrealizuję. A co się podziało z waszymi wielkimi planami? marzeniami? Zrezygnowaliście z nich, tylko dlatego, że osiągnięcie ich wymagało i wymaga czasu. A to świadczy o waszej słabości.


Skończyłam liceum. Mam 19 lat. Mam plany na przyszłość i motywacje, by je zrealizować. Odnalazłam Szczęście. Tak, Szczęście przez duże S. Odnalazłam samą siebie i odbudowałam na nowo. Rosnę w sile. Z każdym dniem będę coraz silniejsza. Mentalnie. Fizycznie może też. Układam swoje nowe, lepsze życie. Spełnię swoje marzenia. Na przekór wam. Wbrew waszej woli. Będę Szczęśliwa. Nie trzeba uszczęśliwiać całego świata, czasem wystarczy uszczęśliwić jedną osobą, by poczuć radość w sercu. Koniec z tym co mnie niszczy. Koniec z tymi chorymi układami. Koniec. Zrywam z tym wszystkim. Chcę być w końcu zdrowa, wolna. Tylko wtedy będę miała siłę walczyć ze wszystkim innym.
I mi się to uda. Wiem o tym. Tylko muszę w to wierzyć i dążyć do tego. A mój cel będzie coraz bliżej...

Założę nowego bloga, bo zaczynam nowe życie. Nowe, Lepsze, Pełne Nadziei, Miłości, Radości, Pozytywnej Energii, Motywacji, Uśmiechu, Zdrowia (o ile Bóg pozwoli), Marzeń i Wytrwałości. I o tym będzie może mój blog. Albo o czymś innym. :)

Wyłożyłam przed wami swoje karty na stół. Wygrałam? Przegrałam? Oceńcie sami. Dla siebie wygrałam, choć odniosłam w rozgrywce wiele ran. Koniec rozgrywki. To było ostatnie rozdanie. Ostatnie rozdanie. Ostatnie...    Ostatnie rozdanie.


Nadszedł czas na pożegnanie. Enjoy.


Aga jest teraz off-line.